پرنده خارزار

چقدر خوبه که وقتی عصبانی میشم قبل از اینکه بخوام داد بزنم یک چیزی اینجا می نویسم و همین نوشتن باعث میشه که دوباره آرامش از دست رفته رو به دست بیارم و سعی کنم منطقی باشم.روز چهارشنبه خیلی عصبانی بودم تا حدی که از شدت عصبانیت گریه کردم ویک پست پر از درد و گریه هم نوشتم که الان حذفش کردم.لی برای خودم هم خیلی جالب بود که چرا من دیگه نمی تونم داد بزنم؟این روزها همش خاطرات دو سال قبل برام تداعی میشه .وقتی همبستگی کار می کردم مسائلی پیش اومد که وقتی می خواستم از اونجا بیرون بیام(البته اخراج به بهانه تعدیل نیرو) مدیر مسئول می گفت در و دیوار این روزنامه صدای فریادهای تو رو در خوش ثبت کرده و من اون روز می تونستم حقارت رو در چشمهای اون مرد ببینم.حقارتی که باعث شد دوباره گریه کنم....چقدر دلم می خواد در مورد اون روزها بنویسم . کتک خوردن به خاطر دفاع از خودت اون هم در یک روزنامه اصلاح طلب.به خاطر نه گفتن به پیشنهادهای یک مرد که مثلا از اعضای حزب بود.برای اولین بار به دادسرا رفتن و ....چند وقت قبل که دوستان  دوره همبستگی اومده بودند خونه ما(البته منظورم فقط خانومهاست)نیره که در همون دوران با حسن بنانج ازدواج کرده بود، می گفت من هیچ وقت فکر نمی کردم تو اینقدر خانوم  و آروم باشی و خونه ات اینقدر به آدم آرامش بده .نیره و بقیه می گفتند بعضی وقتها فکر می کردند که من یک مشکل عصبی دارم و برای همه هم این جای سوال داشت که پس چرا من هیچ وقت حرف نمی زدم.البته من داد می زدم وفقط مسیح و بهناز در جریان همه چیز بودند ولی خب رازداری ما همه رو کشته .دو سال شاید زمان زیادی باشه ولی حالا که به اون روزها فکر می کنم می بینم تغییراتی که من در این دو سال کردم خیلی بیشتر از دوسال عمرم ارزش داشته ولی حتما چند روز بعد می نویسم یا شاید هم همین فردا.البته بهونه این نوشتن خبری بود از خانم محترم آلیا که گفته بود 90 درصد امنیت زنان در جامعه به رفتارهای خودشون بستگی داره.نمی دونم به این زنها چی میشه گفت ؟فقط میتونم بگم مرسی خانم آلیا ،لطفا بگید این آمار رو از کجا تهیه کردید و اگه احیانا برای شما هم مشکلی پیش اومد شما جزو کدوم دسته قرار می گیرید؟90 درصد یا 10 درصد؟هرچند فرقی نمی کند چون اونوقت دیگه کار از کار گذشته....