امروز تا رسیدم اینجا ،بچه ها بلافاصله گفتند ما رفتیم شورای امنیت.هر کسی یک چیزی میگه .یکی از بچه ها میگه خوراکی بخریم و انبار کنیم ...اون یکی میگه من حتی اگه جنگ هم بشه نه به خاطر حکومت بلکه به خاطر کشورم میرم جنگ ...همین موضوع باعث میشه از همه بپرسم اگه جنگی بشه کی حاضره بره بجنگه؟فقط یک نفر از آقایون حاضره به جنگ بره . البته خب همه می دونیم که طبق معمول نمیشه خیلی روی حرف ایرانیها حساب باز کرد به همین دلیل هنوز زوده که در این مورد اظهار نظر کرد که مردم به جبهه می روند یا نه و اصلا جبهه ای وجود دارد یا نه؟و یا اصلا جنگی علیه ایران صورت می گیره یا نه؟؟هنوز هم باید منتظر عکس العمل مردم در دقیقه ۹۰ بود. توجیهاتی که بچه ها در دفاع از جوابهاشون مطرح می کنند خیلی جالبه .البته این رو هم بگم جز یکنفر همه مخالف حمله به ایران هستند.وقتی هم میگم چرا هیچ کاری نمی کنید ؟می گویند ما باید چیکار کنیم.میگم خب می تونیم تجمع برگزار کنیم و بگیم نباید به کشورمون حمله کنید .باید به مردم اطلاع رسانی صحیح بشه در مورد اتفاقاتی که داره میفته هر چند خبر حمله از مرزهای جنوبی رو که یکی از بچه ها ترجمه کرده بود با انتقاد شدید کیهان نسبت به عملکرد این سایت مواجه شد و تعجب از این خبر کذب در روز پیروزی حماس!!!۱هر چند خبر واقعی بود و فقط یک ترجمه.
اما این حق همه ماست که بدونیم چه عواقبی در صورت تحریم ویا حتی جنگ در انتظار ماست .مگه نمی گید این انرژی صلح آمیز رو برای رفاه مردم می خواهیم پس ما هم جزو این مردم هستیم و باید بدونیم در ازای این انرژی قراره چه چیزی بدست بیاریم و چه چیزی از دست بدیم.اگه درصد بالای مردم با اطلاع از همه جوانب رای دادند که انرژی صلح آمیز رو تحت هر شرایطی می خواهند خب ما هم تابع نظر جمع هستیم .
راستی این راهپیمایی خودجوش اساتید دانشگاه تهران با اون پلاکارد از قبل آماده شده شون رو دیدید.راهپیمایی از دانشگاه تهران تا میدان انقلاب(من نمی دونستم به این مسافت چند قدمی هم میگند راه پیمایی).
اصلا این انتظار رو دوست ندارم .هر روز منتظریم ببینیم قراره چه بلایی سر کشورمون بیاد .نه می تونیم حرفی بزنیم و نه میشه کاری کرد و نه اصلا شرایط طوری هست که بشه کاری کرد.واقعا جز این انتظار کشنده چکار باید کرد؟؟؟؟
