- دیروز دخترم را دستگیر کردند . بعد برای تفتیش به خانه مان رفتند ، من منزل نبودم ، دختر کوچکترم خانه بود و آنها بدون در نظر گرفتن اینکه ممکن است این دختر وحشت کند همه جا را بهم ریخته بودند و معلوم نبود ، دنبال چه چیزی می گردند ، حتی لباس های زیر دخترکوچکم را زیر و رو کرده بودند. وقتی به خانه رسیدم ، دیدم دخترم خیلی ناراحت است ، می گفت : احساس بدی دارم ، انگار کسی به حریم خصوصی من تجاوز کرده .
- باید استعلام کنی و بدانی دخترت کجاست . اینجا جواب نمی دهند . اول برو اوین . با در بزرگ کاری نداشته باش پنجره ای هست . پنجره را بکوب اول باز نمی کنند ، ناامید نشو ، صدایشان کن ، چند سرباز وظیفه آنجا هستند از آنها خواهش کن و اسم دخترت رابده ، اسامی در کامپیوتر شان هست . بالاخره باید بگویند دخترت کجاست .
- پسرم کارشناسی ارشد دانشگاه شریف قبول شده ، مشکلی برایش پیش نخواهد آمد؟
- دخترم را دوشنبه ملاقات کردم . خیلی خوشحال شدم ، بهش گفتم : خیلی دلم برایت تنگ شده بود 43 روز شد. گفت : 44 روز. این مادر جوان چنان از چند دقیقه ملاقاتش عاشقانه تعریف می کرد که همه تحت تاثیر قرار گرفتند.
- موقع ملاقات همش خندیدیم . من اصلا پیش دخترم خودم را ناراحت نشان نمی دهم ، روحیه اش خراب می شود.
- به 11 نفری که جای شکنجه ها یشان خوب شده بود ملاقات دادند.
- ولی پسر من صورتش از بس ورم داشت و زرد بود ، نشاختمش . اصلا حالش خوب نبود.
دوستم ، شهلا با مادر کرد گرم گرفته ، نمی دانم چه می گوید که مادر کرد همسرش را صدا می زند مرد هم بلند بالا و راست قامت است وقتی با شهلا صحبت می کند احساس می کنم قدش بلند تر شده . به آنها نگاه می کنم و آه عمیقی می کشم و در دل باخود نجوا می کنم که هیهات ! جرم پسر شما از همه بیشتر است ، عدالتخواه است و دانشجو ،علاوه بر آن کرد هم هست . جرمی نابخشودنی چرا که لابد تمام کردها ، بدون اینکه خود بدانند و بخواهند تجزیه طلب اند . یاد هانا و روناک و مادر یاسر گلی فعال دانشجویی در سنندج می افتم که به تازگی دستگیر شده ، یاد زندانیان زنجانی و تبریزی و از خود می پرسم : آیا روزی فرا خواهد رسید که فارس و کرد و ترک و بلوچ و ترکمن دست در دست هم در ایرانی واحد سرود صلح بخوانیم ؟
یک نفر با وثیقه می رود برای آزادی فرزندش .
- ما که وثیقه نداریم چه باید بکنیم ؟
- اصلا چرا باید وثیقه بگذاریم مگر بچه های ما چه کرده اند .
- وثیقه مریم و جلوه را از 100 میلیون به 5 میلون تقلیل دادند برای اینکه هم خودشان و هم خانواده هایشان زیر بار نرفتند.
- به یاد قصابان و توکلی و منصوری سه دانشجوی امیرکبیر، می افتم که بعد از آنهمه زندان و شکنجه تبرئه شدند ولی هنوز آزاد نشده اند. و آرزو می کنم همه شان هر چه زود تر آزاد شوند .
احترام عصا به دست، ایستاده و با چند نفر از مادران مشغول صحبت است :
- بچه های شما ، بچه های ما هم هستند ، فرقی نمی کند ، ما هم ناراحتیم ولی از طرفی خوشحالیم که در این دنیای وانفسا جوانانی هم پیدا می شوند که خواسته هایشان را با صدای بلند اعلام کنند ، شما باید به داشتن چنین بچه هایی افتخار کنید .
- واقعا هم افتخار می کنیم . بچه های ما باهوش و استعداد ، سخت کوش و پر تلاش ، زحمتکش و دلسوز هستند و برای همین هم به دردسر افتاده اند.
-
هر وقت به این دانشجویان در بند فکر می کنم نمی دانم چرا فقط آن پلاکارد " جنگ نه "
که دوستانشان در تظاهرات روز دانشجو حمل می کردند مقابل چشمانم ظاهر می شود و واقعا متاسف می شوم ، در حالی که آمریکا با متحدانش هر روز با ترفندی جدید ،کشور ما
را تهدید می کنند چرا جوانان صلح طلب و عدالتخواه به بند کشیده می شوند ؟دشمن کیست ؟
بچه های ما ؟ مگر دانشگاه مرکز مطالعه و تحقیق و تجربه اندوزی نیست ؟ چرا نگذاریم فرزندان مان ، جهان بینی های مختلف را مطالعه و ابراز عقیده و تجربه کنند . این اجازه را قانون اساسی کشورمان به هر ایرانی داده است . بر چه اساسی این حق پایمال می شود ؟ فرزندان ما با فرزندان چه گوارا چه فرقی دارند که این چنین مجازات می شوند ؟ از فرزندان چه گوارا در ایران تجلیل به عمل می آید ولی فرزندان این آب و خاک ، با کوچکترین اختلاف نظری یا اعلام نظری ، تحمل نمی شوند ؟
این چه سیاستی است که باعث تشویش اذهان عمومی می شود و امنیت ملی را به خطر می اندازد؟ ایران متعلق به همه ایرانیان است . میراث گذشتگان و امانت آیندگان است از آن حفاظت کنید! ما با هزاران خون دل این فرزندان را در جنگ و تحریم و کمبودهای فراوان، پرورش داده ایم تا در بهترین دانشگاه های کشور علم بیاموزند مطالعه و تحقیق کنند و خود مسیر زندگی شان را انتخاب کنند و این چنین آزادیخواه ، عدالتخواه و وطن پرست و صلح دوست تربیت کرده ایم تا جامعه نیز از وجود آنان بهره مند شود . جای این جوانان در سلول های سیمانی اوین نیست .
فرزندان ما را در یابید.
